Historia

O Piskorowicach w 1887 roku tak zostało napisane: „Piskorowice to wieś w dawnym powiecie jarosławskim na prawym brzegu Sanu, przy gościńcu z Sieniawy do Leżajska. Składała się z kilku chat, a mianowicie: na brzegu Sanu na południe od Rzuchowa i Wygnanki przylegających do dworu i zabudowań większej posiadłości, a na południowy wschód od nich leżą Stubnie, dalej zaś na wschód pod lasem Mołynia. Na południowy wschód od Piskorowic leżą Chałupki, na południe folwark koszary, dalej zaś ku południowi na prawym brzegu Lubeni albo Przyłubenia leżą Paluchy. Wreszcie blisko Sieniawy między Felbinem i wsią Wylewy leży przysiółek Pigany. Te osady razem w 1880 roku liczyły 306 domów i 1887 mieszkańców. Ludność wg wyznań dzieliła się:

  • Rzymskokatoliccy – 333
  • Grekokatolicy – 1385
  • Żydzi – 106
  • Protestanci – 3

Na obszarze dworskim było 6 domów i 92 mieszkańców, 48 rzymskokatolików, 34 grekokatolików i 10 Żydów. Do narodowości polskiej zapisano 1128 osób, do ruskiej 698 osób. Według urzędowych spisów wszyscy mieszkańcy używali języka polskiego.

Część ludności rzymskokatolickiej należała początkowo do parafii w Leżajsku, następnie do 1930 roku do parafii w Sieniawie.”

stary koci

 

W roczniku diecezjalnym z 1938 roku zanotowano, że w Piskorowicach jest kościół murowany, poświęcony w 1929 roku pw. św. Karola Boromeusza. W 1899 roku po zniesieniu karczmy położonej w środku Piskorowic, hrabia Zamoyski wydzierżawił ten plac i na nim wybudował murowany kościół, zaopatrzył go w potrzebne przyrządy i sprzęty liturgiczne. W kościele odprawiali nabożeństwa księża z Leżajska, a następnie z Sieniawy.

Kościół był murowany, długości 15 metrów, szerokości 4,6 metra, wysokości 5 metrów.
W środku znajdował się ołtarz z płaskorzeźbą przedstawiającą św. Karola Boromeusza.

Do parafii utworzonej w 1930 roku należą Piskorowice oraz Pigany razem 427 wiernych oraz Rzuchów oddalony o 5 km z 58 wiernymi. Razem ilość wiernych parafian wynosiła 485 osób. Na terenie parafii istniała 3 klasowa szkoła.

 

 

Do tego kościoła należał cmentarz poświęcony w 1928 roku.

Rocznik z 1966 roku wykazuje, że Piskorowice liczą 850 wiernych oraz Rzuchów 150 wiernych – razem katolików 1000 osób. Patronem kościoła był hr. Maurycy Zamoyski z  Klemensowa.

Schematyzm greckokatolicki z 1928 roku zawiera informacje, że w Piskorowicach istniała cerkiew murowana pod wezwaniem św. Jana Chrzcielna, zbudowana w 1842 roku, do której należało 1859 parafian.

Do czasu II wojny światowej we wsi mieszkali w większości Ukraińcy, którzy mieli na miejscu murowaną cerkiew parafialną.

Ludność polska w liczbie około 400 osób należała do 1930 do parafii w Sieniawie.

W latach 1900-1966 istniał w Piskorowicach dom Sióstr Służebniczek Starowiejskich NMP, które prowadziły ochronkę, a później pomagały w pracy parafialnej.

Tragiczny był rok 1945 dla wiosek zamieszkałych przez ludność polską i ukraińską. Ks. Jan Poręba wracając od chorego z Rzuchowa został ostrzelany przez bandę ukraińską. Ks. został bardzo ciężko ranny.

Rok 1970 to duchowe przygotowanie parafii do Nawiedzenia przez NMP, które miało nastąpić w 1971 roku. W tym roku postawiono nowy krzyż na cmentarzu, zmieniono godziny odprawienia Mszy św., czyli o godz. 7.oo, 9.oo dla dzieci i suma o 11.oo.

22-23 czerwca 1971 roku miało miejsce nawiedzenie NMP w Piskorowicach.

W związku z Nawiedzeniem NMP otynkowano i odmalowano ze szczytu kościół, postawiono krzyż jako pamiątkę Nawiedzenia koło kościoła i postawiono 10 krzyży na terenie parafii.

W 1972 roku powoli zaczęto myśleć już o rozbudowie kościoła oraz starano się o wydanie pozwolenia przez Władze Wojewódzkie.

Najważniejsze wydarzenie w parafii w 1972 roku to rocznica Nawiedzenia NMP.

W 1973 roku rozpoczęto budowę mostu na Sanie. W 1975 roku podczas budowy mostu na Sanie tragicznie ginie 19 letni chłopak.
W 1976 roku uroczyście obchodzono w każdej parafii 600 lecie Diecezji Przemyskiej. Dalsze próby uzyskania pozwolenia na budowę kościoła zakończone odmową.

Mały kościółek z 1929 roku nie mógł pomieścić wiernych. Zachodziła więc potrzeba budowy nowego kościoła. Ks. Bronisław Wawrzkiewicz (proboszcz od 1969 roku) zaczął wraz z parafianami starania o pozwolenie na remont i rozbudowę kościoła. Mimo wielu delegacji parafian i ks. Proboszcza, władze wojewódzkie w Rzeszowie nie pozwalały nie wydały zezwolenia. Ostatecznie po włączeniu budowy do planu diecezjalnego otrzymano 22 sierpnia 1979 roku pozwolenie na remont i rozbudowę kościoła. Działkę 20 arową pod nowy kościół ofiarowała Anna Bratek. Projekt nowego kościoła opracował mgr inż. arch. Roman Orlewski.

Urząd Gminy w Leżajsku zatwierdził 18 marca 1980 roku plany budowy. Ponieważ stary kościół nie nadawał się do remontu, w lipcu 1980 roku rozebrano go, by na jego miejscu przystąpić bo budowy nowego.

Po odprawieniu nabożeństwa wybudowano przy plebani tymczasową, drewnianą kaplicę.

tymczasowy koci 1

tymczasowa koci 2

Tymczasowa kaplica na czas budowy kościoła

Kamień węgielny pod budowę nowego kościoła poświęcił 4 listopada 1980 roku Ks. Biskup Ordynariusz Ignacy Tokarczuk. Przerwa w budowie nastąpiła w lipcu 1980 roku, kiedy wezbrane wody Sanu podeszły pod wykopy nowego kościoła.

Po 11 miesiącach budowy stanął nowy kościół. Uroczystość poświęcenia nowego kościoła pw. Św. Karola Boromeusza odbyła się 14 listopada 1982 roku. Poświęcenia dokonał ks. Biskup Ordynariusz Ignacy Tokarczuk.

budowa kocioa 1

 

budowa kocioa 4

budowa kocioa 2

budowa kocioa 3

Zdjęcia z budowy nowego kościoła – stan na 15 maja 1981 roku

Oprawę muzyczną w parafii od  lipca 1985 roku objął Kazimierz Ćwikła.

28 września 1987 roku rozpoczęto tynkowanie kościoła – praca trwała 17 dni.

W 1990 roku świętowano 60 lecie Parafii Piskorowice.

W marcu 1992 roku miały miejsce misje parafialne. W tym również roku ufundowano nowe tabernakulum.

29 listopada 2002 roku Maryja nawiedza parafię w Jasnogórskim Obrazie.

peregrynacja

5 stycznia 2003 roku rozpoczęła się mała peregrynacja Obrazu Matki Bożej Częstochowskiej w parafii.

W 2003 roku parafia Piskorowice  została wyłączona z Dekanatu Sieniawskiego, a włączona została do Dekanatu Leżajsk I.

Dzwonnica:

W 1949 roku został odlany w odlewni dzwonów Jana Felczyńskiego w Przemyślu duży dzwon, któremu na poświęcenie dano imię Maria. Na dzwonie został umieszczony napis:„Ludu Marii, Narodzie Polski, usłysz mój głos, przerwij pracę, pozdrów Marię, zmów Anioł Pański, wspomnij zmarłych i poległych za wiarę i ojczyznę.”

Ks. Józef Winnicki dał do przelania pęknięty dzwon z cerkwi, który był schowany u jednego gospodarza za czasów okupacji niemieckiej. Przy poświęceniu nadano mu imię Józef. Umieszczony został na nim napis: „Panie usłysz wołanie moje i błogosław parafii Piskorowice.”

W 1990 roku na odpust Św. Karola Boromeusza poświęcono trzeci dzwon, który ufundowali rodacy z USA – dzwon poświęcił  w sobotę wieczorem Ks. Biskup Edward Białogłowski. Przy poświęceniu nadano mu imię Jan Paweł II. Umieszczono na nim napis:Pragnę nade wszystko, abyście od Boga nigdy nie odstąpili”.

2

stara dzwonnica nowe z

 

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Informacje

Kancelaria parafialna czynna jest po każdej wieczornej Mszy świętej w dni powszednie w razie pogrzebu lub konieczności wyjazdu do chorego z sakramentami można kontaktować się o każdej porze.

Kontakt

Tlefon: +48 717 242 91 28
Email: parafia.piskorowice@op.pl
Adres: Parafia rzymskokatolicka pw. Karola Boromeusza w Piskorowicach
Piskorowice 123, 37-300 Leżajsk